This website in English

Sie sind hier:

Start
Start Wittgensteiner Platt Erzählungen Wolf sieben Geißlein

zur Startseite

Links

Impressum

Kontakt

Datenschutz-Information

Da Wulf un die sewwe Geisercher.


Ee Wittjesteener Mundart ewwertraa vo Elisabeth Pohl (Erndtebregge)


Es wor emol e aale Geeß, die had sewwe junge Lämmer und had se lieb, wie e Modda ähre Känne lieb hod. Eenes Daages wull se en Waald gen un Fürra holle. Du riff se alle sewwe herbei un saad: „Liewe Känne, ech wäll en Waald gen. Bassd uf verm Wulf! Wenn hä reekemmd, fressd hä üch alle med Haud un Huure. Dä Besewichd vastelld sech oft, awwa o dä rauhe Stämme un o sein schwoaze Fisse kinnd ehr`n erkenne. Die Lämmer saaren: „Liewe Modda, mer bassen als uff. Dü brüjesd der kee Sorje ze mache un kannsd rühich fordgen.“ Do meckerde die Aale un mochde sech uf`n Wäg.

 Es dürde ned lange, du klobbde immend o de Hausdeere un riff: „Machd uff, ehr liewe Känne, öwe Modda äss du un hod jerem vo üch wos medgebrochd!“ Awwa die Lämma hoden o dä rauhe Stämme, derres da Wulf wor. „Mer machen ned uff“ riffen se, „dü bäsd ned inse Modda, die hod e feine un liebliche Stimme; awwa deine äss rauh, dü bäsd da Wulf!“

 Du ging da Wulf foad ee nen Lore und kiff e grußes Stegge Kreire, frass dos Stegge un mochde dumed sei Stämme fein. Hä kam zeregge, klobbde o de Hausdere un riff: „Machd uff, ehr liewe Känne, öwe Modda äss du un hod jerem vo üch wos medgebrochd“. Awwa dä Wulf had sei schwoaze Pude ee d‘s Fänsder geleed, dos saajen de Känne un riffen: „Mer machen ned uff, inse Modder hod ke schwoaze Fisse wie dü; dü bäsd da Wulf.“

 Do liff da Wulf nu`nem Bäcka un saad:“ Ech hon mech om Füss gestusse, mach mer Deeg drewwa!“ Wie`em der Bäcka die Pude besträche had, liff hä num Mella uns saad: "Strab mer we-ißes Mähl uff mei Pude!“ Da Mella duchde: „Dä Wulf wäll immed bescheisse“ un weigerde sech, awwa dä Wulf saad: „Wenn dü dos ned düst, fräss ech dech!“ Do kreegs da Mella med da Angesde ze dünn un mochde em de Pude weiss. Jo so sein de Mansche!

 Nü ging da Besewichd e dräddes mul nu dä Hausdeere, klobbde o un saad: „Machd mer uff, ehr Känne, öwe liewes Moddache es heeme komme un hod jerem vo üch wos aus dem Waald medgebrochd.“ De Lämmer riffen: „Weis ins aschd die Pude, damed mer wessen, das dü inse liewes Moddache bäsd.“ Du leede hä de Pude ee d‘s Fänsda, un wie se säh kunnen, das se we-iss woren, glöweden se, es wer alles wuhr, wos hä saad un mochden de Deere uff.  Ree kam awwa da Wulf. Se kreejen en Schregge un wullen sech vaschdegge. Ens sprung unnan Desch, dos zweede ee d‘s Bedde, dos drädde en Owe, dos vierde ee de Keche, dos fünfde en Schraang, dos sächsde unna die Waschschessel, dos sewede ee da Kasde vo da Wandühre. Awwa da Wulf funn se alle un mochde kee laanges Ferrerläse. Eens num annere schluggde hä ronna. Nür dos Jengsde em Ührekasde, dos funn hä ned. Wie da Wulf sech ausgedowed had, trollte hä sich foad. Un hä leere sech dösse uff da grine Wesse unna en Böm un fing o zü schlofe.

Ned lange dunuu kam die aale Gees aus`m Wald werra heeme. Ach, wos müssde se du säh! De Hausdere stann sperrangelweid uff. Desch, Stiehle und Bänke woaren emgeschmässe, de Waschschessel lag e Scharwel, de Decke un Kesse woaren aus dem Bedde gezoje. Sie süchde ähre Känne, awwa nirjends woaren se ze fänne. Se riff se nu-enanna beim Name, awwa nimmed gab Antwort. Endlich, wie se o dos Jengste kam, do riff e fein Stimmche. „Liewe Modda, ech steggen em Ührekasde!“ Sie holdes raus un es azelde ehr, das da Wulf gekomme wor un die annere gefrässe had. Do kinnd ehr üch ju verstelle, wie se ewwa ähre Känne geheild hod.

Endlich ging se e ährem Jammer naus, un dos Kleene liff med. Wie se uff de Wesse kamen, du lag da Wulf om Böm un schnarchde, das de Äste zärraden. Se begüggde'n vo alle Seire un saag, das sech ee seim Leib wos  zawwelde. „Ach God“, duchde se. “Sillen mei oame Känne, die hä züm Owedässe ronnagewürjed hod, noch om Läwe sei?“ Du müssde dos kleene Geißerche nu heeme löfe und Schere, Nule und Zwann holle. Da schneed se dämm Ungetüm da Wansd uff, un kaum had se en Schneed gedo, du streckde schon e Geißlein da Kobb raus, un wie se weira schneed, sprungen alle sächse raus und woaren noch alle om Läwe un hadden ken Schore geleere. Dos Ungedier hat se ee seiner Gier ganz ronnageschluggt. Dos wor a Freude! Du dreggten se äre Modda un hebbden wie en Schneira, dä Hochzeit held. Die Aale awwa saad: “Itzd ged un sichd Waggasteene, dumed wümma dämm goddlose Dia da Wansd vull mache, sulange es noch em Schlof lejed.“ Du schlebbden die sewe Geißlein ee aller Eile de Steene herbei un steggden sem en Wansd, suveel se du nee bränge kunnen. Do neere en die Aale ganz schwinne zü, das hä naud maggde un sech ned emol ejelde.

Wie der Wulf endlich ausgeschloofe had, mochde hä sech uff de Beene, un weilem de Steene em Mage su grußen Doschd mochden, wull he num Born gen un söffe. Wie he ofing ze gen un sech hen un her bewejede, stissen de Steene ee seim Leib onanna un rabbelden. Do riff hä:

 

„Wos rumbeld un pumbeld ee meim Leib rem

Ech menn, es weren sächs Geisercher

Un nü  seins laurer Waggeser!“.

 

Wie hä du on Born kam un sech ewwa d‘s Wasser beggde un söffe wull, du zogen en de schwere Steene ronna un hä müssde jämmerlich vasöffe. Wie dos de sewwe Geißlein sajen, kamen se herbeigelöfe un riffen laud: „Der Wolf es dod!“ un danzden med ärer Modder em den Brunnen rem.