This website in English

Sie sind hier:

Start
Start Wittgensteiner Platt Erzählungen Vier Streiche

zur Startseite

Links

Impressum

Kontakt

Datenschutz-Information

De Huure wün ned le-ijje.

vo Peter Kickartz (Hemschela, Römmelaand)


Ee de fuffzijer Juhre harren mer ee Aachen e kleene wittjesteener Kolonie, med Beckasch Kall vom Römmelanner Bahnhoob, Beckasch Lene aus Bärghaus, meiner Modda, meinem Brürer un mer. Dabei gehoadde ö 's Christel aus Balleburg; dos Christelche lannte ee insem Loore Vaköferin, weil’s - wie su manchesmuul - ee Wittjestee kee Lehrstelle gab. Ech vazehlen idzt zwee Geschichte, wie’s nem Wittjesteener ee Aachen genn kann. Ee da eene wünn de "Huure" ned richtig leijje, un ee da annere gedds ö em nen schräwe Berüff.


Mer harren un hon ee Aachen e Bäckerei. Morjens, wenn ech de Breedcha ausgefohre had, stelld’ech mech veern Spijjel und dood dos, wos ma morjens veerm Spijjel dütt. Ab un zü stellde sech da inse Ilse hänna mech. Dos Ilse woar e ältlijjes Maadche aus Sachse un hulf em Haushaald un em Loore. Eenes Daages nahm mech mei Modda beiseire un saad ganz spetz: „Peterche, dos Ilse hot sech ewwa dech beschwerd. Dü saarest veerm Spijjel immer su schrecklijje Wadda. Wos mejjest dü da du fer e Wagg?“ „Wos da feer Wadda sall ech imma veerm Spijjel saa?“ Ech woar ganz dewerschd. „Su wos ewwa Weiwesmanscha un Huure, die ned le-ijje wünn.“ Ech hads begräffe! „Jo, Moddache,“ saad ech, „ da stenn ech du, de Huure stenn ma ze Bärg un sein ruppich un da knorren ech schunemuul: „Gewerra nochemuul! De Huure, de Huure - se wünn awwa haure alswerra muul ned le-ijje! Vo Hüre un Manscha, un da ö noch Weiwesmanscha, hon ech nie naud gesaad!“


Om annere Morje stunn dos Ilse werra hänna mer un hoachde med spetze Uhrcha. „Woadde dü nür“, hon ech geducht, dos Ilse em Spijjel fixierd, un da hon ech gesaad: „De Huure wünn ö haure werra ned leijje. Dü briddsch Hingel, dü ! Geh nu meina Modda un gadz dü nür: Gadz, gadz, gadz geleed, da Hennerschde dütt ma wieh!“ Da kemmd da Hoh un saad: „Dos dütt deer güd, Kikerikii!“ Ob dos Sachsemaadche dos vastanne hot? Jerenfalls hot sechs nie mieh beim Spijjel hänna mech gestellt.

Du hostess ! Behaal dasch !

vo Peter Kickartz (Hemschela, Römmelaand)


Ech hon üch ju als dos Schnorjelche vom aiwische Herman un seim Oweruhr vazehlt. Insen Hermann woar awwa ö sost nedd uffs Maul gefalle.

 

Hä fiehr merschtens om friehe Morje em Dunkle uff da Aiwe med dem Rod uhne Lichd num Bahnhoob. Eenes morjens hillen da Doafbullezisd oo un saad: „Awwa Herman, wie kannsde da su uhne Lichd em Stockedunkele dach de Welt fohre?“ Insen Hermann gückten gruß oo, dreckdem d‘s Fohrrod ee de Haand un saad: „ Du hostes ! Behaal dasch !“ Saare, ging ze Füss num Bahnhoob un fiehr nu Römmelaand uff de Arwed. Su woar insen Herman!

–------------------


Da Pütsch vom veerijje Juhr.

vo Peter Kickartz (Hemschela, Römmelaand)


Beim Heina un beim Minna uff'm Lennehoob - dä Hoob lejjet weid dösse - woar werra muul wos Kleenes okomme, 's fünfte orra sächsde woarsch. Nu nem halwe Juhr mennte 's Minna endlich: "Nü müsste ma's awwa ö döfe losse, inse Biebche." "Äss güd," saad da  Heina, nahm dos Kleene aus dämm Korb un stoppde's en Rucksack. Wie hä beim Panna okaam, saad dä werra da Heiner: "Loss mech dos Kändche doch emuul begücke." Da Heina riehrde em Rucksack un wodde blass. "Wos äss deer da, Heina?" froden da Panna. "Jo weesd'e," da Heiner tradd vo eener Stelle uff de annere, "Ech hon dos falsche eepaggd. Dos hie äss da Pütsch vom veerijje Juhr!"

–------------------


Da aiwische Hermann un dos Oweruhr.

vo Peter Kickartz (Hemschela, Römmelaand)


O eenem Owend woar insen Herman werra muul su richtich sträwe heeme kome. Dos hat'm sei Kathrinche ewwel genomme, stunn om annere Morje ned uff un mochde'm kenn Kaffie wie sost. Du montierde da Herrmann d's Oweruhr vo da Waand, nahm's med num Baahnhob, gabb's uff da Gepäckuffbewahringe ab und saad: "Wenn ech kenn Kaffie krijjen, sinn die ö keener hon." Dos saare un fiehr med dem Zuch nu Römmelaand uff de Grüwe.